Στην μάχη με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να νικήσει ο λαός

Του Γιάννη Ελαφρού, δημοσιογράφου, υποψήφιου βουλευτή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Φθιώτιδα

Τρομερά ανήσυχα τα αστικά επιτελεία, εσωτερικού και εξωτερικού, μετά το μαύρισμα των μνημονικών κομμάτων στις 6 Μάη, εξαπολύουν ένα τερατώδες αντιδραστικό σχέδιο για την ανακοπή και την ήττα της λαϊκής δυναμικής. Μία πλευρά του αστικού σχεδίου, ειδικά ενόψει των εκλογών της 17ης Ιούνη, είναι η ανασυγκρότηση του συστημικού πολιτικού μπλοκ, με κύριο πυλώνα την ΝΔ κι ευρύτερα την Δεξιά, η οποία πλέον πετά τον όποιο «αντιμνημονιακό» της μανδύα και συσπειρώνεται με την ισχυρή παρουσία ακραίων αντιλαϊκών νεοφιλελεύθερων, ακροδεξιών και φασιστικών δυνάμεων και με ένα πολιτικό λόγο εξαιρετικά αντιδραστικό. Συγκολλητική ουσία, όχι μόνο για τις δυνάμεις της Δεξιάς αλλά συνολικά για το αστικό πολιτικό σύστημα, αποτελεί η απαρασάλευτη υποταγή στον «ευρωπαϊκό προσανατολισμό», δηλαδή στο ευρώ και την ΕΕ. Πρόκειται για στρατηγική επιλογή, όχι συγκυριακή, που συνδέεται με τη σφοδρότητα της κοινωνικής σύγκρουσης που αναμένει το κεφάλαιο. Απαιτεί στον αντίποδά της μιας ανάλογης ποιότητας Αριστερά και ένα αντίπαλο δέος από το μαζικό κίνημα.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: για μια Αριστερά που θα σταματήσει να μετρά χαμένες ευκαιρίες

Η Αριστερά πρέπει να αναμετρηθεί με την πρόκληση
της παραγωγικής ανασυγκρότησης
σε σοσιαλιστική κατεύθυνση,έχοντας
εμπιστοσύνη στη συλλογική παραγωγική δυνατότητα,
 επινοητικότητα και δημιουργικότητα
της αγωνιζόμενης κοινωνίας.

Άρθρο του Παναγιώτη Σωτήρη, μέλους της Κεντρικής Συντονιστικής  Επιτροπής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Το άνοιγμα της προεκλογικής εκστρατείας κάνει πολύ πιο σαφή τα κρίσιμα πολιτικά διλήμματα αυτών των εκλογών. Φάνηκε από τον ωμό εκβιασμό του απερχόμενου δοτού πρωθυπουργού Παπαδήμου ότι εάν δεν αποδεχτούμε την «εσωτερική υποτίμηση», τη μειωμένη λαϊκή κυριαρχία και τα Μνημόνια, τότε θα αναγκαστούμε να φύγουμε από το ευρώ, θα χρεοκοπήσουμε και αυτό θα είναι η καταστροφή.

Όμως η κοινοβουλευτική Αριστερά αποφεύγει ακόμη και τώρα να πάρει θέση σε αυτά τα διλήμματα. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, με την καταναγκαστική φοβία του για οτιδήποτε έρχεται σε ρήξη με την ΕΕ, ούτε το ΚΚΕ που θεωρεί οπορτουνισμό οποιαδήποτε άμεση διεκδίκηση από την έξοδο από το ευρώ μέχρι τις… φτηνές πατάτες, παίρνουν θέση σε αυτά τα διλήμματα.

Στήριξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την ενίσχυση του κινήματος ανατροπής

Είναι σε εξέλιξη μια μεγάλη κοινωνική
 σύγκρουση, που θα πάρει ανεπανάληπτες
και οξύτατες μορφές. Αγωνιζόμαστε, ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ,
 για μια άλλη Αριστερά. Που δεν θα πάει ηττημένη 
σε αυτή τη σύγκρουση. 

Άρθρο για τις εκλογές του Άγγελου Χάγιου, Περιφερειακού Συμβούλου Αττικής, μέλους Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μαζί με συναγωνιστές και άλλες δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς, θα δώσει και τη μάχη των εκλογών. Θα αντιπαλέψει και στο πεδίο αυτό

το μαύρο μέτωπο ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΛΑΟΣ, που μαζί με καναλάρχες, βιομήχανους,
τραπεζίτες, επιδιώκουν ένα εκλογικό
αποτέλεσμα νομιμοποίησης των μνημονίων και, το κυριότερο, προετοιμασίας της νέας μεγάλης επίθεσης κοινωνικού κανιβαλισμού και απολυταρχικού παροξυσμού τον Ιούνιο.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ζητάει ενίσχυση και στήριξη των ψηφοδελτίων της για να ενισχυθεί ο αγώνας, το κίνημα ανατροπής. Για να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας με αξιοπρέπεια. Κι αυτό θα γίνει αν φύγει η χούντα του κεφαλαίου και η τριπλή κατοχή ΕΕ – ΔΝΤ - ελληνικής κυβέρνησης/κεφαλαίου. Και θα φύγει, μόνο αν τη ρίξουμε με παλλαϊκό ξεσηκωμό. Με την αγωνιστική ταξική ενότητα των εργαζομένων-ανέργων, την ευρύτερη κοινωνική συμμαχία για την ανατροπή της αντιλαϊκής επίθεσης.

Τα πραγματικά διλήμματα των ερχόμενων εκλογών

Το «Δημοσιονομικό Σύμφωνο» της ΕΕ τη μετατρέπει 
σε ένα σύγχρονο «Νταχάου»για τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα.

Άρθρο του Δημήτρη Δεσύλλα, Περιφερειακού Συμβούλου Δυτικής Ελλάδας, μέλους Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Οι επερχόμενες εκλογές έχουν τεράστια πολιτική σημασία, είναι οι πιο κρίσιμες από καταβολής Ελληνικού κράτους. Διαφέρουν από όλες τις προηγούμενες. Παίρνουν μορφή μαζικού κινήματος, δημοψηφίσματος, ψήφου όχι για κυβέρνηση, αλλά για μαζική καταδίκη και λαϊκή εκδίκηση. Γίνονται μετά από δύο Μνημόνια και τοκογλυφικά δάνεια, ύστερα από δίχρονο και άγριο «κούρεμα με την ψιλή» όλων των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων, πριν από την επερχόμενη νέα και κανιβαλική, αντιλαϊκή επίθεση. Επίθεση διαρκείας, με διαδοχικά πακέτα αντιλαϊκών μέτρων (το πρώτο τον Ιούνη, ύψους 15 δισεκ. Ευρώ). Μέτρα που φέρνουν εφιαλτική ανεργία, φτώχεια, πείνα και εξαθλίωση, χωρίς τέλος και έλεος! Η Μέρκελ, ο Σαρκοζί και οι ντόπιοι αστικοί κύκλοι, τρέμουν και φοβούνται την οργή και την ψήφο του λαού. Γι’ αυτό έβαλαν σε εφαρμογή τα «μεγάλα κόλπα»:

- Πρώτο: Αξιοποιώντας υπαρκτές αντιθέσεις, κατασκευάζουν κόμματα – αναχώματα αχρήστευσης της λαϊκής οργής, παραμάγαζα και αυριανά κυβερνητικά συμπληρώματα της Ν.Δ. (Καμμένος) και του ΠΑΣΟΚ (ΔΗΜ.ΑΡ., Κοινωνική Συμφωνία). Ανασυγκροτούν προς τα δεξιά όλο το κομματικό σύστημα. Κρατούν στην εφεδρεία τον Παπαδήμ(ι)ο για νέα-ευρύτερη μνημονιακή συγκυβέρνηση μετά τις εκλογές, με πρόγραμμα «delivery» από ΣΕΒ – ΕΕ – ΔΝΤ.

Κυκλοφορεί ο Αντίχτυπος, ειδική απεργιακή έκδοση των εργαζομένων στα ΜΜΕ

κατεβάστε τον Αντίχτυπο, την ειδική απεργιακή έκδοση της Διακλαδικής Πρωτοβουλίας Εργαζομένων-Ανέργων στα ΜΜΕ από εδώ

Αγρότες: Πάλη για ανατροπή της επίθεσης

Θα επιταχυνθεί η επίθεση ΕΕ, κυβέρνησης, κεφαλαίου στην ύπαιθρο. Ολέθριες είναι οι συνέπειες για τους μικρομεσαίους αγρότες και όλους τους εργαζόμενους από την 30χρονη παραμονή στην ΕΕ και την εφαρμογή της αντιαγροτικής πολιτικής της (ΚΑΠ) από τις εναλλασσόμενες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ: Τεράστια μείωση της παραγωγής σε βασικά προϊόντα (καπνός, βαμβάκι, ζάχαρη, σταφίδα, βιομηχανική ντομάτα, σιτηρά, κτηνοτροφία, κ.ά.).

Άρθρο του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΕΣΥΛΛΑ, γεωπόνου-πρώην ευρωβουλευτή

Ο Γιώργος Ρούσης για τις εκλογές και όχι μόνο...

Κομμουνιστική επανίδρυση και αντικαπιταλιστικό μέτωπο, τώρα!
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ





Οταν στον αντίστοιχο ΟΤΕ της χώρας του Μάη του '68, -έστω και αν για τον «Ριζοσπάστη» αυτός δεν ήταν παρά μια «φούσκα», «σαπουνόπερα», ή αποτέλεσμα «της κούρασης των Γάλλων να πληρώνουν τους ψυχαναλυτές τους» *, αυτοκτονούν 23 άνθρωποι,
- λόγω της ανασφάλειας που τους δημιουργεί το κύμα απολύσεων (20.000 εργαζόμενοι απολύθηκαν σε τρία χρόνια) η ελαστικότητα της εργασίας τους, η ανά πάσα στιγμή ενδεχόμενη μετακίνησή τους σε άλλη πόλη,
- λόγω της τραγικής πίεσης που απορρέει από το βραβευμένο στη Γαλλία, το 2008, σύστημα διοίκησης της εταιρείας **, το οποίο έρχεται να επιβαρύνει την εγγενή καπιταλιστική αποξένωση, σπάζοντας κάθε συλλογικό δεσμό ανάμεσα στους εργαζόμενους, για να τους χαλιναγωγεί πιο εύκολα.
Οταν μέσα σ' αυτόν τον καθρέφτη της αναπτυγμένης Γαλλίας, βλέπω με τρόμο την εικόνα και της Ελλάδας τα επόμενα χρόνια και στις προτεινόμενες εργασιακές συμβάσεις της νέας ιδιωτικής «Ολυμπιακής» οσφραίνομαι ήδη την μπόχα της δολοφόνου France Telecom.
Τότε δεν αρκεί να:
- Απορρίπτω μετά βδελυγμίας τον δίχως κανένα όριο -πολιτικό, αλλά και ευπρέπειας- ακροδεξιό Καρατζαφέρη, που προσφέρει για όραμα το άγαλμα του Μέγα Αλέξανδρου, και για υπόδειγμα την αφεντιά του.
- Αρνούμαι τον Καραμανλή, που με καλεί, λες και είναι νόμος της φύσης, να αποδεχτώ τον βιασμό μου.
- Οργίζομαι με την κοροϊδία του Παπανδρέου, που εμφανίζεται ως νέα παρθένα και με καλεί να ξεχάσω το νεοφιλελεύθερο και φιλοαμερικανικό πολιτικό του παρελθόν, το οποίο ακόμη και τον Καραμανλή τον κάνει να φαντάζει σαν αντιστασιακός απέναντι στις ΗΠΑ.
- Αντιμετωπίζω καχύποπτα τους οικολόγους, που γλυκαίνουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα με την πιπίλα της πράσινης μεν, καπιταλιστικής δε, ανάπτυξης.
- Μη με πείθει ο ρεφορμιστής Τσίπρας, του οποίου η σπαρασσόμενη αριστερά, ενώ γνωρίζει πολύ καλά τι ποιεί και κυρίως πού θα οδεύσει μετεκλογικά η δεξιά του συνεχίζει να συμπορεύεται μαζί της.
- Μη με εκφράζει η Παπαρήγα, που σε άγρα ψήφων αποσυνδέει την εκλογική μάχη από το διακηρυγμένο στρατηγικό της στόχο, αντιμετωπίζει τους άλλους μετωπικά μόνο σαν ψηφοφόρους του κόμματός της και με καλεί να το ψηφίσω στη λογική του μη χείρον βέλτιστον, έστω κι αν διαφωνώ με το σεχταρισμό του, την «υπεύθυνη» στάση του το Δεκέμβρη και το όραμα και των πιο αποκρουστικών πτυχών ενός παρελθόντος σοσιαλισμού -Μολώχ, που μου προτείνει.
Ούτε αρκεί, έχοντας πλήρη συνείδηση ότι οι εκλογές δεν πρόκειται να αλλάξουν τον κόσμο -γι' αυτό καθ' όλα σεβαστοί οι απέχοντες, έστω κι αν με αυτή τους τη στάση ενισχύουν τον πράσινο νεοφιλελευθερισμό-, η επιλογή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως ελάχιστης συμβολής έτσι ώστε να αγωνιστούμε, τη Δευτέρα μετά από αυτές, από καλύτερες θέσεις, μια επιλογή που τεκμαίρεται από το γεγονός ότι αυτή εκφράζει έστω εμβρυακά ένα συνεπές αντικαπιταλιστικό μέτωπο, αντλεί την ποίησή της από το μέλλον και όχι από το αμαρτωλό «σοσιαλιστικό» παρελθόν, δεν κανακεύει τους φιλήσυχους νοικοκυραίους.
Χρειάζεται κάτι ακόμη: Η επαναστατική ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Προϋπόθεση για κάτι τέτοιο αποτελεί η λήψη μιας πρωτοβουλίας για τη δημιουργία ενός, πέρα από τους υπάρχοντες, σχηματισμού κομμουνιστικής επανίδρυσης, ο οποίος και θα επιδιώξει να κατακτήσει ένα ηγεμονικό ρόλο, σε ένα ευρύ λαϊκό μέτωπο, που θα αγκαλιάζει όλες τις αντικαπιταλιστικές δυνάμεις, οργανωμένες και ανένταχτες.

--------------------------------------

* «Ριζοσπάστης», Κυριακή 8 Ιούνη 2008, σελίδα 6
**Ο γενικός διευθυντής αυτής της επιχείρησης, βραβεύτηκε το 2008 με το βραβείο του «μάνατζερ της χρονιάς» και με το βραβείο της «πρωτοτυπίας της διοίκησης»