Να σταματήσει η δίωξη του Π. Αντωνόπουλου

Αθήνα: Όλοι/ες στα δικαστήρια την Δευτέρα 30 Ιανουαρίου

 

Στις 30 Γενάρη δικάζεται ο Παύλος Αντωνόπουλος, εκπαιδευτικός, συνδικαλιστής και αγωνιστής της αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς, με την κατηγορία της  “αντίστασης κατά της αρχής” και "συμμετοχής σε παράνομη συγκέντρωση". Το έγκλημά του ήταν η συμμετοχή του στην συνέντευξη Τύπου που έδιναν εκπρόσωποι συνδικαλιστικών και πολιτικών οργανώσεων, στις 8 Γενάρη του 2014 για να καταγγείλουν την αντιδημοκρατική απαγόρευση συγκέντρωσης διαμαρτυρίας που είχε εκδώσει η Γενική Ασφάλεια Αττικής, αποκλείοντας το μισό..λεκανοπέδιο για να μην γίνουν συγκεντρώσιες διαμαρτυρίας ενάντια στην ευρωμνημονιακή σφαγή του ελληνικού την ημέρα της ανάληψης της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Ελλάδα. 

Η συνέντευξη Τύπου δινόταν δύο ώρες πριν την ανακοινωμένη συγκέντρωση στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου και ο Παύλος Αντωνόπουλος συμμετείχε ως εκπρόσωπος της ΑΔΕΔΥ, έπειτα από απόφαση της Εκτελεστικής της Επιτροπής, της οποίας τότε ήταν εκλεγμένο μέλος. Η σύλληψη και παραπομπή του σε δίκη ήταν μία ακόμη ενέργεια τρομοκράτησης του αγωνιζόμενου λαού, που ήρθε να προστεθεί στην αλυσίδα εκατοντάδων αντίστοιχων συλλήψεων και καταδικών άλλων αγωνιστών την ίδια περίοδο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που στοχοποιείται ο Π. Αντωνόπουλος. Το ίδιο έγινε με αφορμή την δράση του στο προσφυγικό, το ίδιο έγινε για τις κινητοποιήσεις στο Σύνταγμα. Φαίνεται ότι η ιστορία των αντιδικτατορικών αγώνων, και των ριζοσπαστικών αγώνων του λαού και της νεολαίας δεν αποτελούν  τροχοπέδη στο κράτος και τις κυβερνήσεις, το αντίθετο. 

Πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (22.1.2017)

Πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

• ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΙΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑΤΙΣΜΟ, ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ, ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΩΝ, ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ, ΑΝΤΙ-ΕΕ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ
• ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
• ΓΙΑ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Στη βάση της πολιτικής απόφασης της 3ης Συνδιάσκεψης, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διατυπώνει σήμερα την πρότασή της για τον διάλογο, τον κοινό βηματισμό και την πολιτική συνεργασία, που απευθύνεται στις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, αντιΕΕ αριστεράς και τις πολύμορφες δυνάμεις που κινούνται σε λογική ανατροπής και έρχονται σε ρήξη με τις λογικές της διαχείρισης του συστήματος. 

Α. Οι πολιτικές εξελίξεις

Οι πυκνές και σημαντικές πολιτικές εξελίξεις της περιόδου (δεύτερη αξιολόγηση με καταιγιστικά μέτρα ενάντια στον λαό και η ανάγκη ανάπτυξης των εργατικών και λαϊκών αντιστάσεων,  όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των πολεμικών κινδύνων στην περιοχή) δημιουργούν την ανάγκη για διαμόρφωση εναλλακτικής λύσης  σε ρήξη με την πολιτική του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΔΝΤ, απέναντι στον ισχυρισμό όλων των αστικών και μνημονιακών κομμάτων ότι δεν υπάρχει εναλλακτική (ΤΙΝΑ).

Η πολύμορφη επίθεση περιλαμβάνει: το χτύπημα των συνδικαλιστικών ελευθεριών και κατακτήσεων, με το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, τις νέες περικοπές μισθών και συντάξεων, την παράδοση των «κόκκινων δανείων» στα κοράκια των αγορών, τους μαζικούς πλειστηριασμούς της λαϊκής κατοικίας, τον «αυτόματο κόφτη», τους δημοσιονομικούς κανόνες της ευρωζώνης και της ΕΕ. Με αυτή την πολιτική χτυπιούνται οι δημοκρατικές ελευθερίες και καταχτήσεις. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ έχει ενστερνιστεί και υλοποιεί την βαθιά αντιλαϊκή πολιτική, με στόχο να σώσει τους καπιταλιστές και τους τραπεζίτες από τη κρίση του συστήματος τους, προσπαθώντας να πείσει ότι η πολιτική αυτή είναι μονόδρομος και για τα λαϊκά στρώματα. Αντιγράφει όλες τις προηγούμενες μνημονιακές αστικές κυβερνήσεις.

Την ίδια στιγμή η  ΕΕ, που αποτελεί το «όραμα» της ελληνικής ολιγαρχίας για μισό και πάνω αιώνα,  βιώνει την μεγαλύτερη από ποτέ οικονομική, πολιτική, ιδεολογική και κοινωνική κρίση. Μετά το ελληνικό και το βρετανικό, ήρθε και το ιταλικό ΟΧΙ για να επιβεβαιώσει όχι μόνο ότι το «κοινό ευρωπαϊκό όραμα» αποτελεί  πλέον εφιάλτη για την εργατική τάξη και τους λαούς της Ευρώπης, αλλά και ότι δυναμώνει η δυνατότητα να αμφισβητηθεί μαζικά ο «μονόδρομος της ΕΕ» από εργατική σκοπιά.

Την ίδια στιγμή, ζούμε την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών (ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία) και των αστικών τάξεων στην περιοχή μας, την επέκταση των πολέμων και του δράματος της προσφυγιάς, τον ανταγωνισμό των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας. Η ελληνική κυβέρνηση εμπλέκεται ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς. Γίνεται ο καλός στρατιώτης του ΝΑΤΟ, ενισχύει τον ιμπεριαλιστικό άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ, από κοινού με την Αίγυπτο και την Κύπρο. Τμήμα αυτής της πολιτικής είναι και η συμφωνία ΕΕ- Τουρκίας, την οποία στηρίζει και υλοποιεί η ελληνική κυβέρνηση που μετατρέπει το Αιγαίο σε «πεδίο μάχης» κατά των προσφύγων και μεταναστών, με καταδιώξεις από το ΝΑΤΟ, τη FRONTEX και τους συνοριοφύλακες Ελλάδας και Τουρκίας, με στρατόπεδα συγκέντρωσης και ιδιαίτερη προσφυγική γκετοποίηση στα νησιά του Αν. Αιγαίου.

Με βάση τα παραπάνω, κρίσιμο ζήτημα αποτελεί η συσπείρωση των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που επιδιώκουν την ανατροπή αυτής της επίθεσης, την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και του λαού από την μέγγενη των ευρωμνημονίων και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, της  ΕΕ και ΔΝΤ, την ανεξαρτησία από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, που επιδιώκουν να ανοίξει ένας άλλος δρόμος για την κοινωνική πλειοψηφία.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διαπιστώνει ότι σήμερα, παρά τις αναγνωρισμένες και σεβαστές διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στις δυνάμεις που κινούνται σε αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιΕΕ κατεύθυνση, και τις ευρύτερες δυνάμεις ανατροπής, που απορρίπτουν τις λογικές «φιλολαϊκής» διαχείρισης του καπιταλισμού, είναι αναγκαίο, ώριμο και ρεαλιστικό να υπάρξει τουλάχιστον ένας κοινός συνολικός πολιτικός βηματισμός με ανοικτή την δυνατότητα της πολιτικής συνεργασίας.

 Για το λόγο αυτό διατυπώνουμε την πολιτική αυτή πρόταση για τον κοινό πολιτικό βηματισμό και την πολιτική συνεργασία, που  αφορά:

α) Μορφές μόνιμης κοινής δράσης στα πλαίσια της λογικής του αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής στους κοινωνικούς χώρους,

β) Κοινή συμμετοχή σε μόνιμες δράσεις που αφορούν κορυφαία πολιτικά ζητήματα όπως η Ε.Ε,  το θέμα των λαϊκών ελευθεριών κα

γ) Η από κοινού συμβολή στην ενίσχυση των κοινωνικοπολιτικών συσπειρώσεων και σχημάτων (συνδικαλιστικό κίνημα, Περιφέρειες, Δήμους, νεολαία, κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς),

δ) ένας ευρύτερος συστηματικός διάλογος, για τα μεγάλα ζητήματα του αντικαπιταλιστικού προγράμματος, της αριστεράς και του μετώπου που απαιτεί η εποχή μας.

Πιο συγκεκριμένα:

Β. Για την πάλη για την ανατροπή της επίθεσης και την ανασυγκρότηση του κινήματος

Τα βήματα της πολιτικής συνεργασίας περνούν πρώτα από όλα μέσα από την κοινή δράση στο κίνημα, για να ανατραπεί η επίθεση, για να μην περάσουν τα μέτρα της «δεύτερης αξιολόγησης» και όλες οι υπόλοιπες αναδιαρθρώσεις. Η προσπάθεια αυτή αφορά προφανώς ευρύτερες δυνάμεις, αλλά σε κάθε περίπτωση οι δυνάμεις στις οποίες απευθύνεται η παρούσα πρόταση κοινού πολιτικού βηματισμού είναι αναγκαίο να δράσουν από κοινού και ενοποιητικά για την οικοδόμηση ενός ισχυρού αγωνιστικού μετώπου αντιπολίτευσης, ρήξης, ανατροπής.

Σε αυτή την κατεύθυνση είναι κρίσιμο ζήτημα η αναπτυγμένη κοινή δράση όλων των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς, η από κοινού ενίσχυση των μαζικών, ενωτικών μαχητικών πρωτοβουλιών που συγκροτούνται στο κοινωνικό επίπεδο και επιδιώκουν να συμβάλλουν στην ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Υπάρχουν κρίσιμες μάχες που πρέπει και μπορεί να δοκιμαστεί στην πράξη αυτή η προσπάθεια. Οι αγώνες ενάντια στις νέες περικοπές και για αυξήσεις στους μισθούς και τι συντάξεις, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού και συνολικά στην πάλη για την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών από τα αρπαχτικά της αγοράς, την υπεράσπιση της σταθερής δουλειάς ενάντια στην ελαστική εργασία. Τη δράση μας στο ζήτημα της αντιιμπεριαλιστικής και αντιπολεμικής δράσης.  Στο προσφυγικό για να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, για ανοιχτά σύνορα και ανθρώπινες συνθήκες στέγασης και εκπαίδευσης για τους πρόσφυγες. Η αντιφασιστική πάλη.

Η στήριξη των προσπαθειών της «από τα κάτω συγκρότησης», στα μέτωπα αυτά και ο προσανατολισμός στην -πιο αναγκαία από ποτέ- ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος σε κόντρα με την εργοδοσία, τον υποταγμένο συνδικαλισμό και τους μηχανισμούς τους, ο έμπρακτος διαχωρισμός από κάθε λογική «ακολουθητισμού» και «αναμονής» των πρωτοβουλιών της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας είναι απόλυτα αναγκαία για πραγματικά βήματα αντίστασης.

Γ. Βήματα για μια άλλη, ανατρεπτική, αντισυστημική, αριστερά

Παράλληλα με την κοινή δράση στο κίνημα, χρειάζεται να ανοίξουμε ένα συστηματικό και συντροφικό διάλογο γύρω από τα μεγάλα πολιτικά ζητήματα που έχουν αναδειχθεί. Απέναντι στην ΤΙΝΑ που προβάλλουν τα κόμματα που υλοποιούν τα μνημόνια (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΕΚ), και στον φασισμό (ΧΑ), η επεξεργασία και ο αγώνας για μια εναλλακτική λύση σε αντικαπιταλιστική αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση αποτελεί κρίσιμο παράγοντα και για το ξεδίπλωμα και τη νικηφόρα πορεία των αγώνων.

Αντικείμενο του  διαλόγου πιστεύουμε πως πρέπει να είναι τα μεγάλα ζητήματα που σφράγισαν την συζήτηση στο κίνημα και την αριστερά το προηγούμενο διάστημα και πρέπει να συζητηθούν πλατιά, στη βάση του κριτηρίου της πράξης και των συμπερασμάτων από την ιστορική εμπειρία ειδικά των τελευταίων χρόνων. Τέτοια ζητήματα, κατά τη γνώμη μας, αποτελούν:

• Το ζήτημα του αν υπάρχει η δυνατότητα κατάργησης των μνημονίων χωρίς ρήξη και έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ». Εκτιμούμε ότι, με βάση την εμπειρία και ιδιαίτερα το κρίσιμο διάστημα του 2015, έχει αποδειχτεί ότι η ΕΕ με τις συνθήκες, τους κανονισμούς της, έχει οικοδομήσει ένα τερατώδη μηχανισμό «υλοποιημένου» μνημονίου. Το ευρώ αποτελεί όπλο διαρκούς εκβιασμού και πιστωτικής ασφυξίας. Για αυτό η ρήξη / έξοδος από την ΕΕ αποτελεί αναγκαίο όρο για την εξυπηρέτηση των λαϊκών συμφερόντων. Η μαχόμενη αριστερά οφείλει και πρέπει να προετοιμάσει τους εργαζόμενους για αυτή τη μεγάλη σύγκρουση, και να ανοίξει τη συζήτηση για τους αναγκαίους κοινωνικούς μετασχηματισμούς, ώστε η ρήξη αυτή να γίνει προς όφελος της εργατικής τάξης και του λαού και σε βάρος του κεφαλαίου.

• Το ζήτημα του ότι δεν μπορεί να βελτιωθεί ουσιαστικά η ζωή των εργαζόμενων αν δεν πληρώσει το κεφάλαιο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πιστεύει ότι η αντιδραστική πολιτική που εφαρμόζεται σε όλη την Ευρώπη είναι ταξική πολιτική του κεφαλαίου για να ξεπεράσει ο καπιταλισμός την κρίση του. Η λογική ότι τα λαϊκά συμφέροντα μπορεί να εξυπηρετηθούν μέσα από την «συνεργασία όλων των τάξεων», την «δίκαιη ανάπτυξη» ή την «προοδευτική παραγωγική ανασυγκρότηση» μέσα στο πλαίσιο της κυριαρχίας του κεφαλαίου και των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, οδηγεί στην αποδοχή των κριτηρίων του κέρδους και της ανταγωνιστικότητας, του αστικού εκσυγχρονισμού και τελικά την υποταγή στις αστικές επιλογές.

• Το ερώτημα του αν αποτελεί «εναλλακτική λύση» η προβολή του στόχου για «αριστερή κυβέρνηση»,  μέσα στο πλαίσιο των μηχανισμών του «βαθέως κράτους» (στρατός, μυστικές υπηρεσίες, μηχανισμοί καταστολής), των μηχανισμών εξουσίας του κεφαλαίου (μεγάλες επιχειρήσεις, τράπεζες, ιδεολογικοί μηχανισμού του κράτους) και των φανερών ή μυστικών ιμπεριαλιστικών μηχανισμών (υπερεθνικοί μηχανισμοί ΕΕ, Ευρωζώνη, ΔΝΤ), υποβαθμίζοντας τον ενιαίο, βαθιά αντιδραστικό χαρακτήρα τους. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πιστεύει πως αποδείχτηκε από την εμπειρία ότι αντικειμενικά το ζήτημα της κυβέρνησης τίθεται στο πλαίσιο της πάλης για την  πολιτική εξουσία της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, της οργάνωσης του λαού με τα δικά το όργανα για ρήξη με το κράτος και τους μηχανισμούς του ιμπεριαλισμού, στην πορεία για την συντριβή τους και την αντικατάστασή τους με τους λαϊκούς θεσμούς, μιας δημοκρατίας και εξουσίας των ίδιων των εργαζομένων.

• Το ερώτημα του αν οδηγεί σε αλλαγή των συσχετισμών η αναπαραγωγή «αντιμνημονιακών» ή «αντινεοφιλεύθερων» μετώπων. Πιστεύουμε ότι σήμερα χρειάζεται συσπείρωση δυνάμεων ενάντια στην ουσία της αστικής πολιτικής, δηλαδή στην επίθεση στα δικαιώματα, τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις και τους φορείς της (κυβέρνηση, ΕΕ, ΔΝΤ). Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τόσο με τη συγκρότησή της όσο και με τις πολιτικές προτάσεις που διατυπώνει, στρατεύεται στην οικοδόμηση και ενίσχυση του αντικαπιταλιστικού μετώπου. Δηλαδή ενός μετώπου που το πρόγραμμά του, η προοπτική του και η πρακτική του στρέφονται ενάντια στην αστική τάξη και το κράτος της, στους βασικούς νόμους του συστήματος (της εκμετάλλευσης, του κέρδους, των αγορών κλπ), και έχει ορίζοντά του την πολιτική  εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Που παλεύει για μια σύγχρονη σοσιαλιστική προοπτική. Που παλεύει ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς (ΕΕ, ΝΑΤΟ κλπ) και τον πόλεμο. Που παλεύει για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες του κόσμου της δουλειάς, ενάντια στην σύγχρονη απολυταρχία των πολυεθνικών, του κράτους, των μιντιοκρατών.

Κατάληξη αυτού του κοινού πολιτικού βηματισμού είναι, κατά την γνώμη μας, η επίτευξη μιας συνολικής πολιτικής συνεργασίας οι ρυθμοί και οι μορφές της οποίας θα αποφασιστούν από κοινού από τις δυνάμεις π0υ συμφωνούν σε αυτή την κατεύθυνση,

Πολιτική βάση αυτής της συνεργασίας είναι κατά την γνώμη μας οι εξής κρίσιμοι πολιτικοί στόχοι:

• Ανατροπή της αντιλαϊκής επίθεσης του αστικού, μνημονιακού μπλοκ κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου, με τη δύναμη του εργατικού λαϊκού  κινήματος.
• Άμεση, «μονομερής» ικανοποίηση των αιτημάτων του εργατικού και λαϊκού κινήματος, όπως πχ η προστασία των ανέργων, οι αυξήσεις των μισθών, των συντάξεων και του λαϊκού εισοδήματος, σε πλήρη αντίθεση με όλα μνημονιακά μέτρα νέα και παλιά, η διεκδίκηση των δικαιωμάτων της νέας γενιάς, η προστασία της λαϊκής κατοικίας και περιουσίας, η αντίσταση στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και των αγαθών, η υπεράσπιση των μικρομεσαίων στρωμάτων και της φτωχομεσαίας αγροτιάς από την καταστροφή. Αυτά μπορούν να γίνουν μόνο με μείωση της εκμετάλλευσης, σε ρήξη με τους νόμους του κέρδους, της ανταγωνιστικότητας/παραγωγικότητας, αλλά και τη λογική ότι η αύξηση των μισθών και η βελτίωση της ζωής των εργαζόμενων εξαρτάται από την «αντοχή της οικονομίας».

• Κατάργηση παλιών και νέων μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων  της κοινωνικής καταστροφής και της επιτροπείας.
• Άμεση στάση πληρωμών στους δανειστές τοκογλύφους, μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους.

• Έξοδος από την ευρωζώνη, ρήξη/αποδέσμευση από την  ΕΕ, από τη σκοπιά του διεθνισμού στην κατεύθυνση της εξυπηρέτησης των λαϊκών-εργατικών αναγκών.

• Εθνικοποίηση  του τραπεζικού συστήματος και των στρατηγικών επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση, με εργατικό και λαϊκό έλεγχο.
• Αντιπολεμικός αντιιμπεριαλιστικός αγώνας, αλληλεγγύη στους πρόσφυγες. Έξοδος της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ, αποδέσμευση από τους σχεδιασμούς του ιμπεριαλισμού.
• Υπεράσπιση και διεύρυνση των εργατικών και λαϊκών δημοκρατικών δικαιωμάτων ενάντια στην εργοδοτική βία, την κρατική καταστολή, στη δικτατορία των μιντιοκρατών, τη συρρίκνωση των συνδικαλιστικών και κοινωνικών ελευθεριών, την αστυνομοκρατία και το νεοφασισμό.
• Αγώνας ενάντια στην οικονομική βία που υφίσταται ο λαός. Να σταματήσει η κλοπή των εργαζόμενων  από τις τράπεζες. «Σεισάχθεια» στο ιδιωτικό χρέος των λαϊκών οικογενειών

Προτεραιότητα μιας μαχόμενης και ανατρεπτικής Αριστεράς σήμερα είναι να παλεύει για την επιβολή αυτών των πολιτικών στόχων με τη δύναμη του εργατικού λαϊκού κινήματος και του οργανωμένου λαού. Να συγκρούεται με την αστική τάξη απορρίπτοντας λογικές ταξικής συνεργασίας. Να απορρίπτει κάθε «ενδιάμεση λύση φιλολαϊκής» διαχείρισης του καπιταλισμού και «αριστερής» ή άλλης κυβέρνησης μέσα στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών της ΕΕ και του  ΝΑΤΟ, της «συνέχειας του κράτους», της κυριαρχίας του κεφαλαίου. Να απορρίπτει οποιαδήποτε αυταπάτη για την προώθηση του προγράμματος αυτού μέσα από τη συμμετοχή στους θεσμούς του αστικού κράτους, κάθε λογική και πρακτική κρατικής αστικής διαχείρισης που, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες, οδηγεί σε άσκηση αντιλαϊκής πολιτικής. Να έχει ως ορίζοντα την ανατροπή του καπιταλισμού και του μετασχηματισμού της κοινωνίας σε σοσιαλιστική κατεύθυνση, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.

Σύντροφοι / ισσες,

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει επεξεργαστεί τα παραπάνω ήδη από την Συνδιάσκεψή της. Συνέβαλε σε μετωπικές πρωτοβουλίες τόσο στο κοινωνικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο. Έχοντας σταθερή την επιδίωξη της συμβολής μας στο αντικαπιταλιστικό μέτωπο και έχοντας συνείδηση ότι αυτό θα είναι μία πορεία δεν μπορούμε και δεν πρέπει να εγκλωβιστούμε στην λογική ή όλα ή τίποτα. Με την πολιτική αυτή πρόταση επιδιώκουμε να συμβάλλουμε στο άνοιγμα μιας πλατιάς συζήτησης, να ανοίξει μια διαδικασία ώστε να υπάρξει ο ώριμος και αναγκαίος κοινός πολιτικός βηματισμός για το κίνημα και την αριστερά της ανατροπής που απαιτεί η εποχή μας.

ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Αποφάσεις του Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (22.1.2017)

ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ, ΚΥΡΙΑΚΗ 22/1/2017

Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

1.    To Πανελλαδικό Συντονιστικό συνεδριάζει σε μια περίοδο που όλα τα μεγάλα και

σοβαρά ζητήματα της πολιτικής διαπάλης έχουν ανοίξει και σε σημαντικό βαθμό θα κριθούν το επόμενο χρονικό διάστημα: τo βάθεμα της οικονομικής κρίσης τόσο παγκόσμια όσο και στην χώρα μας,  η κρίση της ΕΕ, η όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών μέχρι του σημείου πολεμικών απειλών και η αντιδραστικοποίηση του  πολιτικού συστήματος ως απάντηση στο βάθεμα της πολιτικής κρίσης, που συνοδεύεται και με τις τάσεις ενίσχυσης της ακροδεξιών και ρατσιστικών δυνάμεων  σε ΗΠΑ και Ευρώπη, αποτελούν το γενικότερο περιβάλλον μέσα στο οποίο εξελίσσεται η πολιτική διαπάλη στην χώρα μας και διεθνώς.

Στην Ελλάδα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα σημαντική καμπή των πολιτικών εξελίξεων. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κλιμακώνει την επίθεση για την υλοποίηση των μέτρων της πρώτης αξιολόγησης και την συζήτηση για την δεύτερη, κατάσταση που προκαλεί τάσεις οργής αλλά και απογοήτευσης σε τμήματα του λαού.

Στα δυο χρόνια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η εργατική τάξη και ο λαός μέσα από τις πικρές τους εμπειρίες κατανοούν ότι η πολιτική «ούτε ρήξη-ούτε υποταγή», η «κατάργηση των μνημονίων μέσα στην ευρωζώνη και την ΕΕ», η «σκληρή διαπραγμάτευση με τους δανειστές», η «ταξική συνεργασία» για μια «δίκαιη ανάπτυξη» οδηγούν τελικά στην κλιμάκωση της αστικής, μνημονιακής επίθεσης στα λαϊκά στρώματα.

Όμως η μετακίνηση του κόσμου προς τα αριστερά, προς μια αντικαπιταλιστική πολιτική ρήξης με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, την ΕΕ και τους δανειστές,  δεν είναι ούτε αυτόματη, ούτε εύκολη υπόθεση. Για να υπάρξει η μετατόπιση αυτή χρειάζονται πρωτοβουλίες που να δυναμώνουν την αντίσταση για να έχουμε νίκες και βήματα στην ταξική ανασυγκρότηση του κινήματος, προβολή της αντικαπιταλιστικής τακτικής και στρατηγικής απέναντι στα άλυτα ζητήματα και τις αντιφάσεις που υπάρχουν και μέσα και στον κόσμο που «σπάει» από τον ΣΥΡΙΖΑ, ενωτικές πρωτοβουλίες  με αυτόν τον κόσμο και μέσα στους αγωνιστές και τις δυνάμεις που με τους δικούς τους δρόμους κινούνται σε κατεύθυνση ρήξης και ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής, για να αλλάζει ο συσχετισμός και να ξεπεραστεί η  ηττοπάθεια και η απογοήτευση.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, παρά την συνεισφορά της στην ανάπτυξη του κινήματος και των αγώνων, δεν έχει κατορθώσει να μπει μπροστά και να συμβάλλει στην αντεπίθεση του εργατικού και λαϊκού κινήματος.  Συζητώντας και ξεπερνώντας, με ενωτικό και συντροφικό τρόπο, λάθη και αδυναμίες της προηγούμενης περιόδου, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί και πρέπει να παίξει πρωτοπόρο ρόλο απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, την ΕΕ, τον πόλεμο με κινηματικές και πολιτικές πρωτοβουλίες. Η πολιτική πρόταση που καταθέτει για κοινό βηματισμό,  διάλογο και την πολιτική συνεργασία των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, αντιΕΕ αριστεράς και τις πολύμορφες δυνάμεις που κινούνται σε λογική ανατροπής και έρχονται σε ρήξη με τις λογικές της διαχείρισης του συστήματος απαντάει σ’ αυτή την ανάγκη.

Το ΠΣΟ καλείται με την συζήτηση και τις αποφάσεις του, που θα συζητηθούν εν συνεχεία σε όλη την κλίμακα των οργάνων και τοπικών επιτροπών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, να συμβάλλει στην ανασυγκρότηση της προσπάθειάς μας, στην άμεση ενίσχυση της συλλογικής δράσης, με σχέδιο και αποφασιστικότητα.

Β. Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΒΑΘΑΙΝΕΙ ΔΙΕΘΝΩΣ

2.    Οι βασικές εκτιμήσεις του ΠΣΟ του Σεπτέμβρη για την διεθνή κατάσταση του καπιταλισμού ισχύουν και μάλιστα η σημασία τους ενισχύεται, ενώ νέα στοιχεία έχουν εμφανιστεί.

Στο οικονομικό επίπεδο η κρίση παραμένει αξεπέραστη. Η Ελλάδα για άλλη μια χρονιά περιμένει την ανάκαμψη την… επόμενη χρονιά, ενώ το ίδιο συμβαίνει και στις χώρες που αποτελούν την καρδιά του συστήματος. Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, το παγκόσμιο εμπόριο δεν αυξάνεται με ρυθμούς ταχύτερους από το ΑΕΠ όλων των χωρών. Οι επενδύσεις είναι στάσιμες και η απειλή για μια νέα περίοδο στασιμότητας και ύφεσης μέσα στο 2017 είναι παραπάνω από ορατή.

Στις ΗΠΑ, η άρχουσα τάξη είναι διχασμένη. Η πολιτική Τραμπ για «επιστροφή στο εθνικό κράτος» (ως βάση για την ενίσχυση μιας νέας εξόρμησης του αμερικανικού κεφαλαίου), η όξυνση της αντιπαράθεσης με την Κίνα, το Ιράν κλπ παράλληλα με τα ανοίγματα στην Ρωσία, η διαφαινόμενη αντιπαράθεση με την ΕΕ, διαμορφώνουν μια νέα κατάσταση οξυμένων και απρόβλεπτων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.  Αποτελεί ερώτημα το αν η  αναιμική ανάκαμψη της αμερικάνικης οικονομίας  μπορεί να συνεχιστεί, αν μπορεί να αντέξει ένα πιο ανεβασμένο δολάριο σε συνθήκες όπου το παγκόσμιο εμπόριο έχει χάσει τη δυναμική του, και αν  η αμερικάνικη οικονομία μπορεί να αντέξει τις «συνταγές» του Τραμπ και τη στροφή στους εμπορικούς πολέμους με την Κίνα, που αντανακλούν τα προβλήματα της παγκόσμιας αδυναμίας του συστήματος να ανακάμψει με ικανοποιητικούς ρυθμούς απαλύνοντας τις ανισορροπίες.

Ανταρσία στην ελληνική προεδρία –

Κάτω η κυβέρνηση – Έξω από την ΕΕ

Ενημερωτικές εξορμήσεις σε Μυτιλήνη και Καλλονή πραγματοποιούν την Πέμπτη 9/1 και την Παρασκευή 10/1 μέλη της τοπικής επιτροπής της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Λέσβου ενάντια στην κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Ένωση, με αφορμή την ανάληψη της προεδρίας της Ε.Ε. από την Ελλάδα και με στόχο να σπάσει το κλίμα αυταρχισμού και καταστολής που δημιουργεί η κυβέρνηση με την απαγόρευση των διαδηλώσεων στην Αθήνα στις 8/1 και τη σύλληψη του αγωνιστή εκπαιδευτικού, μέλους της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Π. Αντωνόπουλου.
Η ανάληψη της ελληνικής προεδρίας στην Ε.Ε. σηματοδοτεί την κλιμάκωση της επίθεσης και νέα δεινά για τους εργαζόμενους τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη. Παρά τα παχιά λόγια και τις «ενέσεις ελπίδας» των Σαμαρά, Βενιζέλου ότι «τα δύσκολα πέρασαν», η πολιτική της Ε.Ε. και οι προτεραιότητες της ελληνικής προεδρίας δείχνουν το αντίθετο. Οι προτεραιότητές τους σύμφωνα με τις ανακοινώσεις τους είναι: α) η ενίσχυση της «ανταγωνιστικότητας» των πολυεθνικών της Ε.Ε. με στόχο την «προσαρμογή των μισθών» στο επίπεδο των «ανταγωνιστών της Ε.Ε.», δηλαδή Κίνα, Ινδία, Βραζιλία κλπ., β) η ενίσχυση της «δημοσιονομικής και τραπεζικής ενοποίησης», που σημαίνει δρακόντια μέτρα επιβολής μιας βάρβαρης λιτότητας, διάλυσης των δημόσιων αγαθών σε όλη την Ευρώπη και σκληρής επιτροπείας από την Ε.Ε. για την επιβολή τους, γ) η «ενίσχυση της αμυντικής πολιτικής», δηλαδή η παραπέρα στρατιωτικοποίηση της Ε.Ε. και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στην περιοχή μας πρώτα από όλα, για τις οποίες ο Σαμαράς υπερηφανεύτηκε ότι πληθαίνουν, δ) την ενίσχυση της αντιμεταναστευτικής και ρατσιστικής υστερίας μέσα από την ενίσχυση των μηχανισμών τύπου Frontex, που σημαίνει νέες Λαμπεντούζες, νέοι θάνατοι στο Αιγαίο, ενίσχυση του ρατσισμού και του φασισμού.
Στην τετράχρονη πάλη του ελληνικού λαού ενάντια στην μνημονιακή λαίλαπα, με το 1.500.000 άνεργους, την κατάλυση κάθε έννοιας εργατικού δικαιώματος, το τσάκισμα μισθών και συντάξεων, τη μετατροπή όλης της χώρας σε «Ειδική Οικονομική Ζώνη» ασύδοτης εκμετάλλευσης του παραγόμενου πλούτου απ’ το μεγάλο ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, αποκαλύφθηκε ολοκάθαρα ότι η Ε.Ε. αποτελεί έναν μηχανισμό απόλυτα εχθρικό στα συμφέροντα των λαών, όργανο των πολυεθνικών και των τραπεζιτών που επιδιώκουν να οδηγήσουν του λαούς της Ευρώπης στην πιο στυγνή εκμετάλλευση, να φορτώσουν την κρίση τους στις πλάτες των εργαζόμενων.
Η καταρρέουσα ελληνική κυβέρνηση θα επιχειρήσει να αξιοποιήσει την περίοδο αυτή για να συνεχίσει και να κλιμακώσει την βάρβαρη μνημονιακή επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους και τον λαό και ταυτόχρονα σαν μέσο πολιτικής επιβίωσης. Είναι για αυτό αναγκαίο η πάλη του εργατικού και λαϊκού κινήματος για τους μισθούς και την δουλειά, για αξιοπρεπή παιδεία και υγεία, για δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα, να στραφεί συνολικά ενάντια στην κυβέρνηση και την Ε.Ε., για την συνολική ανατροπή των αντιλαϊκών σχεδίων τους, ειδικά την κρίσιμη περίοδο της ελληνικής προεδρίας.

Υπόσχεση κοινωνικής βαρβαρότητας στο δρόμο των Μνημονίων και οι προγραμματικές δηλώσεις Σαμαρά

Υπόσχεση κοινωνικής βαρβαρότητας ήταν οι προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά στη Βουλή, καθώς δεν υποσχέθηκε τίποτα άλλο παρά τη συνέχιση με νέα ένταση της πολιτικής των κυβερνήσεων Παπανδρέου-Παπαδήμου και της Τρόικας των ΕΕ, ΔΝΤ και ΕΚΤ.
Η περίφημη επαναδιαπραγμάτευση των Μνημονίων αποδείχτηκε για μια φορά, αλλά πιο ξεκάθαρα από ποτέ, ότι ήταν μια πολιτική απάτη. Ο Σαμαράς προσωπικά και συνολικά ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ εξασφάλισαν μια θέση στις πιο μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας. Όχι μόνο αποδέχθηκαν την εφαρμογή των στόχων του Μνημονίου, αλλά δήλωσαν ότι στον τομέα των ιδιωτικοποιήσεων θα ξεπουλήσουν περισσότερα και γρηγορότερα απ΄ όσα έχουν δεσμευθεί! Ειδικά, η ΔΗΜΑΡ ειδικά κατέδειξε πως δεν έχει καμιά σχέση με την Αριστερά μετά την ατιμωτική συναλλαγή με τους δήμιους των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων του λαού και των εργαζομένων.
Από τα 9 άμεσα βήματα τα 5 αφορούν το ξεπούλημα του φυσικού πλούτου και των υποδομών της χώρας, για να συμπληρωθεί με τη δέσμευση για τη διάλυση του δημόσιου τομέα και των κοινωνικών υπηρεσιών και ένα νέο φορολογικό γιουρούσι ενάντια στους μισθωτούς και τη μικρή ιδιοκτησία σε συνδυασμό με τη φοροασυλία στα κέρδη του κεφαλαίου και των τραπεζών.

Υπάρχει άλλος δρόμος! Ψηφίζουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ (προκήρυξη για τις εκλογές του 2012)

Κεντρική Προκήρυξη ΑΝΤΑΡΣΥΑ  για τις εκλογές του 2012

Ανεπιθύμητος στη Λέσβο ο φασίστας υφυπουργός Γεωργιάδης

ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ Ο ΦΑΣΙΣΤΑΣ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΣΤΗ ΛΕΣΒΟ

και όλη η κυβέρνηση της χούντας του τραπεζίτη

Κυνηγημένος έφευγε από κάθε δημόσια εμφάνισή του ο χουντικός υφυπουργός ναυτιλίας Γεωργιάδης, μέσα σε αποδοκιμασίες εργαζομένων και νέων. Το σημερινό ρεζιλίκι έδειξε ότι είναι ανεπιθύμητος για όλους στη Λέσβο εκτός από την κλίκα των στηριγμάτων της κυβέρνησης.

Η υπουργοποίηση των χουντικών του ΛΑΟΣ ήταν το τελευταίο χτύπημα στην κοινωνία από τον Παπανδρέου που κατέρρευσε κάτω από τη λαϊκή οργή. Είναι δείγμα ότι η τρικομματική κυβέρνηση της αντιδημοκρατικής εκτροπή υπό τον εκπρόσωπο των τραπεζών Παπαδήμο θα επιχειρήσει να συνεχίσει τον κατήφορο της χρεοκοπημένης πολιτικής που ξεπουλά τη χώρα και την εργαζόμενη πλειοψηφία σε ΕΕ-ΔΝΤ και κεφάλαιο. Καθόλου τυχαία ο Γεωργιάδης τάσσεται στον πλευρό των εφοπλιστών. Αυτών δηλαδή που καταδικάζουν τη Λέσβο και το Β. Αιγαίο στην απομόνωση.

Η κυβέρνηση των χαρατσιών, της βίας και της επίθεσης στην κοινωνία δε θα βρει ούτε στιγμή ησυχίας από το μαχόμενο λαό που δεν του έχει μείνει παρά μόνο ένας δρόμος: ο ασυμβίβαστος αγώνας για την ανατροπή της χούντας του τραπεζίτη και επίδοξου διαχειριστή της πολιτικής κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ.

Κάτω η κυβέρνηση της νέας δανειακής σύμβασης και του σφαγείου ΕΕ- ΔΝΤ

Η συμφωνία Παπανδρέου-Σαμαρά για τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας δεν μπορεί καταρχήν να κρύψει την συντριπτική ήττα που υπέστη η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ από την οργισμένη αντίσταση των εργαζόμενων, του λαού και της νεολαίας στην προσπάθεια της να επιβάλει τα βάρβαρα αντεργατικά μέτρα του Μνημονίου, του Μεσοπρόθεσμου, των χαρατσιών, των περικοπών στους μισθούς και τις συντάξεις.

Η νέα κυβέρνηση συνεργασίας είναι μια προσπάθεια της άρχουσας τάξης, των Τραπεζιτών και των ισχυρών του πλούτου, αλλά και της ΕΕ και του ΔΝΤ να συνεχίσουν με νέα ορμή τα μέτρα για μια διέξοδο από τη κρίση του συστήματος φορτώνοντας στις πλάτες της μεγάλης πλειοψηφίας νέες θυσίες χωρίς μέλλον. Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ έρχεται, όχι σαν κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, αλλά σαν σανίδα σωτηρίας της νέας, ακόμα πιο άγρια αντιλαϊκής, Δανειακής Σύμβασης. Πρόκειται για κυβέρνηση πραξικοπηματική, σε πλήρη αντίθεση με το λαϊκό αίσθημα, κυβέρνηση δικτατορίας των πιστωτών και των αγορών, η οποία επιβλήθηκε από την ΕΕ, το ΔΝΤ και τον ΣΕΒ.

Οι εκβιασμοί δεν περνούν. Με την δύναμη του κινήματος θα επιβάλουμε τη αντικαπιταλιστική ανατροπή: Η διαγραφή του χρέους, η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ, οι εθνικοποιήσεις των Τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων κάτω από εργατικό έλεγχο και η ριζική αναδιανομή του πλούτου υπέρ των εργαζομένων είναι ο μόνος δρόμος.

Καμιά αναστολή των αγώνων! Ήρθε η ώρα να μιλήσει ο λαός! Η νέα κυβέρνηση πρέπει να αντιμετωπιστεί εδώ και τώρα με την ίδια ορμή των εργατικών και νεολαιίστικων αγώνων που κόλλησαν στο τοίχο τη κυβέρνηση Παπανδρέου. Καμιά αναστολή, καμιά ανακωχή με τη νέα κυβέρνηση συνεργασίας του κεφαλαίου. Κλιμάκωση τώρα με νέες απεργίες και καταλήψεις ώστε να ακυρώσουμε τις συμφωνίες της 26ης Οκτώβρη, να σπάσουμε τις περικοπές και τα χαράτσια, να αποκρούσουμε τις απολύσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις.

Κρίσιμος σταθμός οι κινητοποιήσεις στις 17 Νοέμβρη. Τιμούμε τον επαναστατικό δρόμο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, ένα δρόμο επίκαιρο για να δώσουμε τη μάχη σήμερα για μια αντικαπιταλιστική απάντηση στην κρίση.

Να φύγουν όλοι! Ούτε μία ώρα περίοδο χάριτος στους νέους επίδοξους συνεργαζόμενους διαχειριστές της κρίσης προς όφελος του κεφαλαίου, της ΕΕ, του ΔΝΤ!

Η πρόθυμη στατιστική κυβέρνησης και τρόικας

Οι πρόσφατες καταγγελίες της κ. Γεωργαντά που η κυβέρνηση έδιωξε μαζί με άλλους από το ΔΣ της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας αναδεικνύουν την πραγματική λειτουργία της υπηρεσίας που δεν είναι παρά η κατασκευή «στοιχείων», υπό τη σκέπη του Παπακωνσταντίνου χτες, του Βενιζέλου σήμερα. Στόχος η προπαγανδιστική στήριξη του ξεπουλήματος από την πολιτική ΠΑΣΟΚ – ΕΕ - ΔΝΤ. Οι ακριβοπληρωμένοι τεχνοκράτες λειτουργούν με όρους μαφίας, ζητώντας ομερτά και συνένοχη σιωπή, μεθοδεύοντας εισβολές της ασφάλειας σε σπίτια, εξωθώντας σε παραιτήσεις.

Η ΕΛΛΣΤΑΤ ουσιαστικά δεν έχει καμιά σχέση με στατιστική. Όσα ήρθαν στο φως δείχνουν -μαζί με τις αλλεπάλληλες αποτυχίες της κυβέρνησης ως προς τους δεδηλωμένους στόχους- πως η διόγκωση του χρέους έγινε το πρόσχημα για πληρώσει την κρίση η κοινωνική πλειοψηφία και οι εργαζόμενοι.

Τέρμα πια με την προπαγάνδα των δήθεν στατιστικών. Ανατροπή της κυβέρνησης και αποπομπή της Τρόικα για να σωθούν οι εργαζόμενοι μέσα από τη μόνη λύση που έμεινε: Άρνηση του χρέους και παύση πληρωμών, έξοδος από ευρώ, εθνικοποίηση των τραπεζών και αποδέσμευση από την ΕΕ, ριζική ανακατανομή του πλούτου υπέρ λαού και εργαζομένων

Κυβέρνηση οικονομικής φρίκης

Σε κυβέρνηση της ολοκληρωτικής χρεοκοπίας της κοινωνίας εξελίσσεται η κυβέρνηση Παπανδρέου μετά το χθεσινό πακέτο βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων. Μέχρι πρότινος, είχαμε ένα νέο «πακέτο» άγριων αντιλαϊκών μέτρων κάθε πέντε μήνες. Τώρα, κάθε πέντε ...μέρες! Εκεί οδηγεί η πολιτική ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ με το τσεκούρωμα των μισθών στο δημόσιο, το χαράτσωμα των ακινήτων που θα γονατίσει καταχρεωμένους στις τράπεζες μισθωτούς, συνταξιούχους και μικρομεσαίους ιδιοκτήτες πρώτης κατοικίας, μαζί με την παράδοση των ταξί στις εταιρίες. Είναι κοροϊδία το κάλεσμα για βοήθεια στους εφοπλιστές, από εκείνους που τους παρείχαν φορολογική ασυλία.

Η προπαγάνδα της κυβέρνησης για επώδυνα αλλά αναγκαία μέτρα προκειμένου να μη βρεθεί η χώρα εκτός ευρώ, εναλλάσσεται με το θέατρο της «κακής τρόικας» που εκβιάζει και της «καλής κυβέρνησης» που υποκύπτει.

Έχουν κουράσει και δεν πείθουν κανέναν. Ούτε κρύβουν το φιάσκο των αποφάσεων της 21^ης Ιουλίου που δήθεν έβγαλαν τη χώρα από την κρίση και χρησιμοποιήθηκαν ως πρόσχημα για το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα κοινωνικής λεηλασίας από τη συντεχνία τραπεζών, βιομηχάνων και εφοπλιστών. Κάθε στιγμή που μένει στην εξουσία η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ θα κάνει χειρότερη την κατάσταση. Η φοιτητική νεολαία, οι απεργοί εργαζόμενοι και οι διαδηλωτές στην ΔΕΘ δείχνουν το δρόμο. Η κυβέρνηση και η πολιτική της οικονομικής φρίκης πρέπει να φύγει.

Αθήνα 12/9/2011

Ανταρσία στο Αιγαίο: Για τις δηλώσεις του Β. Τεντόμα και τη στάση των Πολιτών Κόντρα στον Καιρό στην υπόθεση ΑΕΝΑΛ/Lesvoshop

Η Ανταρσία στο Αιγαίο-Αντικαπιταλιστική Αριστερά θεωρεί αναγκαία μια απάντηση σε όσα δήλωσε στη συνέντευξη απολογισμού του ο Β. Τεντόμας, για την κριτική που του ασκήθηκε για την υπόθεση της ΑΕΝΑΛ/Lesvoshop. Συγκεκριμένα ότι ο περιφερειακός σύμβουλος των Πολιτών Κόντρα στον Καιρό, της παράταξης που εκφράζει το ΣΥΡΙΖΑ, έδωσε θετική ψήφο στην πρόταση του περιφερειάρχη Γιακαλή για κλείσιμο και άρνηση των υποχρεώσεων από την Περιφέρεια.

Η Ανταρσία στο Αιγαίο-Αντικαπιταλιστική Αριστερά θεωρεί απαράδεκτη την απόφαση αυτή. Η στάση πληρωμών απέναντι στους εργαζόμενους, οι οποίοι πετιούνται στο δρόμο, καθώς και τους γυναικείους συνεταιρισμούς και άλλους προμηθευτές, δεν είναι παρά έκφραση σε περιφερειακό επίπεδο της πολιτικής του Μνημονίου των ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ που κάνει βάρος της κοινωνίας τα σπασμένα των τραπεζών και του κεφαλαίου. Αυτή την πολιτική εκφράζουν οι παρατάξεις Γιακαλή/ΠΑΣΟΚ και Βογιατζή/ΝΔ-ΛΑΟΣ.

Όχι στην ιδιωτικοποίηση της καθαριότητας στο δήμο Λέσβου

Η Ανταρσία στο Αιγαίο-Αντικαπιταλιστική Αριστερά καταγγέλλει την πρόθεση της δημοτικής αρχής του Δ. Βουνάτσου να ιδιωτικοποιήσει τις υπηρεσίες καθαριότητες και αποκομιδής σκουπιδιών στο δήμο Λέσβου.

Το πρόσχημα ότι δεν υπάρχει άλλη λύση δεν είναι αρκετό για να καλύψει την αλήθεια: οι δημοτικές αρχές στη Μυτιλήνη όλα τα προηγούμενα χρόνια δημιουργούσαν τους όρους της κρίσης εμποδίζοντας με κάθε δυνατό τρόπο τη συγκρότηση μιας αποτελεσματικής υπηρεσίας καθαριότητας. Κύριος μοχλός αυτού του σχεδιασμού η υποστελέχωση καθώς στην καθαριότητα πρακτικά δεν γίνονταν προσλήψεις με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί αδιέξοδο. Ανάλογο είναι και το αδιέξοδο στο υπόλοιπο νησί, το οποίο προέκυψε από τις υποδομές του αποτυχημένου μοντέλου Καποδίστρια που επέβαλε το ΠΑΣΟΚ το 1998. Αυτή η πολιτική είναι αποτέλεσμα της διαχείρισης από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, μια διαχειριστική λογική από την οποία και η αριστερά στη Λέσβο δεν μπόρεσε να διαχωριστεί με ουσιαστικό τρόπο.

Η υπόθεση αναδεικνύει όμως και κάτι πολύ σημαντικότερο: τη χρεοκοπία του Καλλικράτη. Το μοντέλο αυτοδιοίκησης που επέβαλε η κυβέρνηση στα πλαίσια της πολιτικής του Μνημονίου ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ δεν επιτρέπει την οργάνωση δημόσιων υπηρεσιών και επιβάλλει είτε την ιδιωτικοποίηση στην περίπτωση πιθανού κέρδους για επιχειρήσεις ή την αδράνεια.