ΑΝΤΑΡΣΥΑ
ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ
ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ, ΚΥΡΙΑΚΗ 22/1/2017
Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
1. To Πανελλαδικό Συντονιστικό
συνεδριάζει σε μια περίοδο που όλα τα μεγάλα και
σοβαρά ζητήματα της πολιτικής
διαπάλης έχουν ανοίξει και σε σημαντικό βαθμό θα κριθούν το επόμενο χρονικό
διάστημα: τo βάθεμα της οικονομικής κρίσης τόσο παγκόσμια όσο και στην
χώρα μας, η κρίση της ΕΕ, η όξυνση των ιμπεριαλιστικών
ανταγωνισμών μέχρι του σημείου πολεμικών απειλών και η αντιδραστικοποίηση
του πολιτικού συστήματος ως απάντηση στο βάθεμα της πολιτικής
κρίσης, που συνοδεύεται και με τις τάσεις ενίσχυσης της ακροδεξιών και
ρατσιστικών δυνάμεων σε ΗΠΑ και Ευρώπη, αποτελούν το γενικότερο
περιβάλλον μέσα στο οποίο εξελίσσεται η πολιτική διαπάλη στην χώρα μας και
διεθνώς.
Στην Ελλάδα,
βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα σημαντική καμπή των πολιτικών εξελίξεων.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κλιμακώνει την επίθεση για την υλοποίηση των
μέτρων της πρώτης αξιολόγησης και την συζήτηση για την δεύτερη, κατάσταση που
προκαλεί τάσεις οργής αλλά και απογοήτευσης σε τμήματα του λαού.
Στα δυο
χρόνια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η εργατική τάξη και ο λαός μέσα από τις
πικρές τους εμπειρίες κατανοούν ότι η πολιτική «ούτε ρήξη-ούτε υποταγή», η
«κατάργηση των μνημονίων μέσα στην ευρωζώνη και την ΕΕ», η «σκληρή
διαπραγμάτευση με τους δανειστές», η «ταξική συνεργασία» για μια «δίκαιη
ανάπτυξη» οδηγούν τελικά στην κλιμάκωση της αστικής, μνημονιακής επίθεσης στα
λαϊκά στρώματα.
Όμως η
μετακίνηση του κόσμου προς τα αριστερά, προς μια αντικαπιταλιστική πολιτική
ρήξης με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, την ΕΕ και τους δανειστές, δεν
είναι ούτε αυτόματη, ούτε εύκολη υπόθεση. Για να υπάρξει η μετατόπιση αυτή
χρειάζονται πρωτοβουλίες που να δυναμώνουν την αντίσταση για να έχουμε
νίκες και βήματα στην ταξική ανασυγκρότηση του κινήματος, προβολή της
αντικαπιταλιστικής τακτικής και στρατηγικής απέναντι στα άλυτα ζητήματα και
τις αντιφάσεις που υπάρχουν και μέσα και στον κόσμο που «σπάει» από τον ΣΥΡΙΖΑ,
ενωτικές πρωτοβουλίες με αυτόν τον κόσμο και μέσα στους
αγωνιστές και τις δυνάμεις που με τους δικούς τους δρόμους κινούνται σε
κατεύθυνση ρήξης και ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής, για να αλλάζει ο
συσχετισμός και να ξεπεραστεί η ηττοπάθεια και η απογοήτευση.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ,
παρά την συνεισφορά της στην ανάπτυξη του κινήματος και των αγώνων, δεν έχει
κατορθώσει να μπει μπροστά και να συμβάλλει στην αντεπίθεση του εργατικού και
λαϊκού κινήματος. Συζητώντας και ξεπερνώντας, με ενωτικό και συντροφικό
τρόπο, λάθη και αδυναμίες της προηγούμενης περιόδου, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί και
πρέπει να παίξει πρωτοπόρο ρόλο απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, την ΕΕ, τον
πόλεμο με κινηματικές και πολιτικές πρωτοβουλίες. Η πολιτική πρόταση που
καταθέτει για κοινό βηματισμό, διάλογο και την πολιτική συνεργασία των
δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, αντιΕΕ αριστεράς και τις
πολύμορφες δυνάμεις που κινούνται σε λογική ανατροπής και έρχονται σε ρήξη με
τις λογικές της διαχείρισης του συστήματος απαντάει σ’ αυτή την ανάγκη.
Το ΠΣΟ
καλείται με την συζήτηση και τις αποφάσεις του, που θα συζητηθούν εν συνεχεία
σε όλη την κλίμακα των οργάνων και τοπικών επιτροπών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, να συμβάλλει
στην ανασυγκρότηση της προσπάθειάς μας, στην άμεση ενίσχυση της συλλογικής
δράσης, με σχέδιο και αποφασιστικότητα.
Β. Η
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΒΑΘΑΙΝΕΙ ΔΙΕΘΝΩΣ
2. Οι βασικές εκτιμήσεις του ΠΣΟ του
Σεπτέμβρη για την διεθνή κατάσταση του καπιταλισμού ισχύουν και μάλιστα η
σημασία τους ενισχύεται, ενώ νέα στοιχεία έχουν εμφανιστεί.
Στο
οικονομικό επίπεδο η κρίση παραμένει αξεπέραστη. Η Ελλάδα για άλλη μια
χρονιά περιμένει την ανάκαμψη την… επόμενη χρονιά, ενώ το ίδιο συμβαίνει και
στις χώρες που αποτελούν την καρδιά του συστήματος. Για πρώτη φορά εδώ και
δεκαετίες, το παγκόσμιο εμπόριο δεν αυξάνεται με ρυθμούς ταχύτερους από το ΑΕΠ
όλων των χωρών. Οι επενδύσεις είναι στάσιμες και η απειλή για μια νέα περίοδο
στασιμότητας και ύφεσης μέσα στο 2017 είναι παραπάνω από ορατή.
Στις ΗΠΑ, η
άρχουσα τάξη είναι διχασμένη. Η πολιτική Τραμπ για «επιστροφή στο εθνικό
κράτος» (ως βάση για την ενίσχυση μιας νέας εξόρμησης του αμερικανικού
κεφαλαίου), η όξυνση της αντιπαράθεσης με την Κίνα, το Ιράν κλπ παράλληλα με τα
ανοίγματα στην Ρωσία, η διαφαινόμενη αντιπαράθεση με την ΕΕ, διαμορφώνουν
μια νέα κατάσταση οξυμένων και απρόβλεπτων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Αποτελεί ερώτημα το αν η αναιμική ανάκαμψη της αμερικάνικης
οικονομίας μπορεί να συνεχιστεί, αν μπορεί να αντέξει ένα πιο ανεβασμένο
δολάριο σε συνθήκες όπου το παγκόσμιο εμπόριο έχει χάσει τη δυναμική του, και
αν η αμερικάνικη οικονομία μπορεί να αντέξει τις «συνταγές» του Τραμπ και
τη στροφή στους εμπορικούς πολέμους με την Κίνα, που αντανακλούν τα προβλήματα
της παγκόσμιας αδυναμίας του συστήματος να ανακάμψει με ικανοποιητικούς ρυθμούς
απαλύνοντας τις ανισορροπίες.








